Z lata w zimę, w mgnieniu oka minęły dwa lata, a An He żyło się coraz wygodniej. Po powrocie z Klasztoru Ganlu, cesarzowa nie przestawała interesować się sprawami An He. Niezależnie od tego, czy chodziło o Hong Zhou, Jing Shu, samą An He, czy nawet o rodzinę Fu Cha, cesarzowa wyciągała swoje macki. Początkowo An He jeszcze chciało się z nią bawić, w końcu spędzanie czasu w pałacu było długie, a to dawało trochę rozrywki w jej spokojnym życiu. Jednak cesarzowa nigdy nie wiedziała, co to znaczy powściągliwość, przez co jej działania były zbyt drastyczne, co zwróciło uwagę Tàihòu (Empress Dowager). Tàihòu (Empress Dowager) musiała chronić ludzi cesarzowej. An He nie spodziewała się, że Tàihòu (Empress Dowager) udłwgnie cesarzową do działania. Biorąc pod uwagę liczbę dzieci urodzonych w pałacu przez te lata, można było wiedzieć, że Tàihòu (Empress Dowager) nie była w stanie kontrolować cesarzowej. Gdyby mogła, w pałacu nie byłoby tylko tych kilkoro dzieci.
Jednak po pewnym czasie An He znudziło się. Ta gra, wymagająca tyle wysiłku i troski, mogła być zabawna kilka razy, ale zbyt wiele razy stawała się irytująca. Dlatego An He po prostu położyła własnoręcznie napisane listy cesarzowej na biurku cesarza.
Cesare widząc te listy, wpadł w furię. Najbardziej obawiał się powiązań między dworem a zapleczem pałacowym. Teraz te listy świadczyły o tym, że nie tylko istniały takie powiązania, ale wręcz same cesarzowa, matka Wielkiego Qing, była w to zamieszana.