Zhao Songluo zwinnie nalała sobie filiżankę herbaty i szybko ją wypiła, mrucząc pod nosem: „Suszona wieprzowina jest rzeczywiście trochę słona”.
Po tych słowach Zhao Songluo chwyciła dłoń An Wuyang i powiedziała: „Siostro Wuyang, wyjdźmy zobaczyć!”.
An Wuyang pospiesznie odrzekła: „Lepiej się nie wtrącaj!”. Oglądanie plotek było miłe, ale nie można było podchodzić zbyt blisko, inaczej można było niechcący stać się ofiarą.
Zhao Songluo uśmiechnęła się i rzekła: „Nic się nie stanie, będziemy obserwować z daleka”.
Choć Zhao Songluo miała zaledwie szesnaście lat, była bardzo silna, a An Wuyang przez chwilę nie mogła się uwolnić. Ciągnąc ją za sobą, Zhao Songluo wywlokła ją z pokoju.
Apartament Fu Hanying znajdował się tylko o jeden pokój od „internatu” An Wuyang i Zhao Songluo, ale na szczęście w tej chwili było sporo kandydatów na konkubiny, które wyszły na oglądanie widowiska, więc An Wuyang i Zhao Songluo nie rzucały się w oczy.
Drzwi do tego apartamentu były otwarte. Piękna dziewczyna w srebrno-czerwonym jedwabnym kevlarze i spódnicy, z włosami ozdobionymi złotem i jadeitem, ciągnęła za kołnierz służącą w zielonej szacie, wyciągając ją na zewnątrz, a następnie z całej siły cisnęła nią na ziemię.
Służąca z bólu zmarszczyła brwi, a jej ciało skurczyło się.
Fu Hanying, pełna gniewu, wykrzywiła brwi i cisnęła talerzem suszonej wieprzowiny w służącą: „Jeśli jeszcze raz ośmielisz się przynieść mi to, czego nawet psy nie chcą jeść, pożałujesz!”.
Te słowa obraziły wszystkie kandydatki na konkubiny, które jadły dzisiejsze śniadanie.
Zhao Songluo zmarszczyła brwi i syknęła po cichu: „Z psiej gęby nie wyjdzie słowo honoru!”.
Choć Zhao Songluo mówiła cicho, otaczała ją cisza. Mimo że było wielu gapiów, nikt się nie odzywał, więc głos Zhao Songluo stał się szczególnie wyraźny.
Z tego powodu, jak tylko skończyła mówić, Fu Hanying gniewnie spojrzała w ich stronę. Przyjrzała się Zhao Songluo, a następnie wydała z siebie z pogardą śmiech: „Zastanawiam się, kto to! Okazało się, że to wnuczka murarza!”.
Zhao Songluo natychmiast poczerwieniała na twarzy: „Ja, ja…”.
An Wuyang westchnęła. Ta młoda dziewczyna była zbyt szczera. Pośpiesznie i łagodnie pocieszyła: „A co w tym złego, że jest murarzem? Moim przodkiem był kupiec”.
Fu Hanying spojrzała z pogardą: „Potomek kupca też mógł zostać wybrany?”.
An Wuyang, bez uniżoności ani dumy, odparła: „Mój przodek był tylko kupcem zbożowym, który, nawiasem mówiąc, poszedł za nami nieco wcześniej”.
Po tych słowach, nawet Fu Hanying zrozumiała, że ten „kupiec zbożowy” to ten sam bohater z początków tworzenia wojska przez Wielkiego Przodka, a później jeden z ośmiu książąt założycieli, Duke An!
Chociaż Wielka Ósemka Książąt Założycieli często podupadała, po trzech pokoleniach dziedziczenia tytułu przez Duke An, został zdegradowany do hrabiego, ale wciąż nie można było go lekceważyć.
Fu Hanying prychnęła: „Feniks ze spadniętymi piórami jest gorszy od kury!”.
An Wuyang uśmiechnęła się szeroko: „Siostro Fu, masz rację, ale nie wiem… kto jest tą kurą?”.
Fu Hanying natychmiast zaczerwieniła się ze złości: „Jak śmiesz obrażać mojego ojca i braci?!”.
An Wuyang nie zmniejszyła uśmiechu: „Siostro, źle zrozumiałaś, nic nie powiedziałam”. – Sama to powiedziałaś.
Fu Hanying poczerwieniała na twarzy: „Ty–”.
Na szczęście w tym momencie pojawiła się powoli Lady-in-waiting Sun, a służąca, którą Fu Hanying cisnęła na ziemię, już się podniosła i szybko podeszła, szepcząc raport: „Chan Fu narzeka na kiepskie jedzenie i jest bardzo zła”.
Lady-in-waiting Sun spojrzała na potłuczone naczynia i jedzenie na ziemi, lekko marszcząc brwi: „Idź i przynieś Chan Fu nową porcję jedzenia”.
„Tak!” Służąca ukłoniła się i miała już iść po jedzenie.
Fu Hanying okazała jeszcze większą arogancję: „Jeśli to znowu będą te tandetne rzeczy, nie przynoś ich! Wolę umrzeć z głodu, niż jeść te śmieci!”.
Oczy Sun Shangyi błysnęły gniewem, natychmiast powiedziała do służącej: „Skoro tak, nie ma potrzeby ich przynosić”.\Po tych słowach Sun Shangyi rozejrzała się po obserwujących kandydatkach na konkubiny, jej wzrok na chwilę zatrzymał się na pięknych policzkach An Wuyang, po czym z surową miną powiedziała: „Wszyscy szybko wracajcie do swoich pokoi, za kwadrans na przednim dziedzińcu dalszy trening zasad i etykiety!”.
Wszyscy, widząc to, nieśmiało się zgodzili, mówiąc „Tak” jeden po drugim, i wrócili do swoich pokoi, zamykając drzwi i okna.
Fu Hanying prychnęła i wróciła do swojego pokoju.
Kandydatki na konkubiny mieszkające w tym samym pokoju co Fu Hanying zmarszczyły brwi i pokręciły głową, wracając do pokoju ze zrezygnowaniem.
An Wuyang zamknęła drzwi pokoju i zobaczyła Zhao Songluo, która nalała już herbaty i podała jej ją: „Zawsze myślałam, że jestem sprytna w mówieniu, ale w porównaniu z siostrą, jestem niczym. Dziękuję siostrze za odważne słowa. Siostro, pij herbatę!”.
An Wuyang uśmiechnęła się, a jej oczy zwęziły się. Jak można było się spodziewać, na czole Zhao Songluo powoli pojawiła się liczba „30”. Ten wskaźnik sympatii wzrósł o dziesięć punktów.
Ostatnią osobą, która tak szybko podniosła jej jego wskaźnik sympatii, była jej matka, Konkubina Liu.
Złoty palec An Wuyang był niemową, ale po prawie siedemnastu latach od metamorfozy, odkryła już pewne zasady. Dwadzieścia punktów to tylko przypadkowe spotkanie, coś, co wyglądało na w miarę przyjemne, trzydzieści punktów sympatii oznaczało już względnie bliską przyjaciółkę.
W ciągu zaledwie trzech dni uznała ją za przyjaciółkę.
Ta Zhao Songluo jest zbyt naiwna.
An Wuyang wzięła herbatę i upiła łyk. Jednakże wskaźnik sympatii Fu Hanying spadł do „-10”, ale to nie był duży problem, po prostu nie lubiła jej. W tym życiu miała pewne pochodzenie, a Fu Hanying, chociaż arogancka i apodyktyczna, nie była głupia. Tylko ten niewielki negatywny wskaźnik nie powinien spowodować niczego poważnego.
„Och, mój język!” Zhao Songluo z irytacją uderzyła się w usta. Jak mogła powiedzieć to bez zastanowienia? Musiała też mieć wyczulone uszy ta Fu Hanying, jej głos był przecież bardzo cichy, a ona go usłyszała.
„Tysiąc słów wartych, ale jedno milczenie jest lepsze. Pałac nie jest jak w domu, nie bądź już taka lekkomyślna”. An Wuyang westchnęła.
Zhao Songluo kiwnęła lekko głową: „Zapamiętam. Siostro Wuyang, jeśli Chan Fu zostanie wybrana, czy będzie nam potem sprawiać trudności?”.
Ten krótki rozdział jeszcze się nie skończył, kliknij następną stronę, aby kontynuować czytanie dalszej pasjonującej treści!
An Wuyang uśmiechnęła się: „Skąd wiesz, że na pewno zostaniesz wybrana?”.
Zhao Songluo szybko zerknęła na boki, widząc, że drzwi i okna są już szczelnie zamknięte, po czym szepnęła: „Mój ojciec mi powiedział”.
Nadzorca Przełęczy Shanhaigu Zhao Wanshan… właściwie nie był to wysoki stopień wojskowy.
An Wuyang uśmiechnęła się: „Pamiętam, że dziadek Consort Xian był dowódcą Przełęczy Shanhaigu, czyżby…”.
Zhao Songluo pospiesznie potrząsnęła głową: „Nasza rodzina nie ma żadnych powiązań z rodziną Yue, a nawet mamy pewne nieporozumienia”.
Och?? Nie idzie przez Consort Xian?
Zhao Songluo jeszcze bardziej ściszyła głos: „Mój ojciec był w młodości dowódcą Pałacu Księcia Lu”.
Książę Lu… był tytułem obecnego cesarza, gdy był jeszcze księciem. Dopiero po śmierci Crown Prince Xiping, Książę Lu, jako drugi syn cesarzowej, objął tron wschodniego pałacu.
A dowódca pałacu książęcego, który nadzorował ceremonię ochrony pałacu książęcego, chociaż nie był wysoki rangą, często był zaufanym człowiekiem różnych książąt.
Rozumiem, że zapleczem Zhao Songluo jest sam cesarz.
Zhao Songluo szepnęła: „Dlatego na pewno zostanę wybrana”.
Zhao Songluo swoimi lśniącymi oczami zmierzyła promienne oblicze An Wuyang i słodko rzekła: „Siostro, jesteś taka piękna i jesteś potomkinią Wielkiej Ósemki Książąt Założycieli, na pewno też zostaniesz wybrana. Wtedy zawrzemy sojusz i nie będziemy się bać tej Fu!”.
Kąciki ust An Wuyang zadrżały. Nie mów takich rzeczy jak „zawieranie sojuszu”!
„Kaszl, kaszl!” Pośpiesznie zakaszlała dwa razy: „Chodzi o «wzajemne wsparcie»”.
„To prawie to samo!” Zhao Songluo najwyraźniej już uważała An Wuyang za członkinię swojego obozu, natychmiast roześmiała się szczerze i w ten sposób dodała jej kolejne pięć punktów sympatii.
An Wuyang: …