Sztuka Walki Pistoletem przez Zhang Jie, utalentowanego i odważnego, otworzyła okno i wskoczyła do środka.
„Dobra sztuczka!”
Widząc, jak Zhang Jie porusza się z lekkością, jakby był ptakiem, i z płynnością wody, Wang Chuang nie mógł powstrzymać skurczu źrenic.
Nawet on sam pewnie nie byłby w stanie tego zrobić tak subtelnie.
„Haha, myślałem, że to ktoś, a to tylko słabeuz.”
Inni bandyci, którzy nie mieli bystrego oka Wang Chuanga, patrzyli na wychudzoną postać Zhang Jie pod czarną szatą, z niewielką ilością mięśni, i wyśmiewali go.
Dla nich, którzy przywykli do oceniania siły na podstawie wielkości ciała i mięśni, brak napompowanych, niemal wybuchających mięśni, brak wzrostu górującego nad innymi, nie był groźny.
„Wielki Szefie, patrz jak go schwytam!”
Trzeci Brat, chętny do zdobycia pochwał, uniósł swój pas i ruszył na Zhang Jie.
„Trzeci Bracie, do dzieła!”
„Trzeci Bracie, jesteś wspaniały!”
Inni bandyci zagrzewali swojego Trzeciego Brata do walki.
Część z nich już obstawiała, ile rund Zhang Jie przetrwa przeciwko Trzeciemu Bratu.
Nagle, Trzeci Brat bandytów, w odległości mniejszej niż trzy metry od Zhang Jie, upadł, trzymając się za brzuch.
Nóż, który trzymał, spadł na ziemię z hukiem.
„Trzeci Bracie, co ci się stało?”
Inni bandyci byli zdezorientowani.
Nawet Zhang Jie był trochę zdezorientowany, nie wiedząc, co knuje ten Trzeci Brat.
Kiedy z zapałem ruszył na Zhang Jie,
Zhang Jie myślał, że ma jakąś specjalną sztuczkę i był w trybie gotowości!
Kiedy Zhang Jie już przygotowywał się do użycia swojej wewnętrznej siły i wyciągnięcia długiego miecza do walki, ten Trzeci Brat nagle upadł na ziemię.
Zhang Jie poczuł nieodpartą chęć śmiechu: Czy ten Trzeci Brat nie jest aby błaznem przysłanym przez małpy?
Czyżby chciał go doprowadzić do śmierci śmiechem?
Jednakże, mimo chęci śmiechu, Zhang Jie pozostał czujny, obawiając się, że Trzeci Brat może wykombinować coś nowego.
Nie można się przewrócić w płyciźnie!
„Jest trucizna, w winie jest trucizna!”
Trzeci Brat, czując burczenie w brzuchu, jakby płonął przez gorące żelazo i noże, wskazał drżącą ręką na Wang Chuanga.
„Co? W winie jest trucizna?”
Bandyci, którzy przed chwilą pili wino jak wodę, byli przerażeni.
Jeśli w winie była trucizna, to czy oni też nie zostali otruci?
„Wielki Szefie, dlaczego otrułeś braci?”
Niektórzy inteligentni bandyci już wiedzieli, kto ich otruł.
Na Górze Dzika Wieprza, kto inny oprócz Wielkiego Szefa Wang Chuanga miałby okazję otruć wszystkich?
„Wielki Szefie, czy nie zależy ci na braterskiej więzi?”
Niektórzy bandyci z rozpaczą oskarżyli Wang Chuanga.
Jednak przez lata Wang Chuang cieszył się tak głębokim szacunkiem na Górze Dzika Wieprza,
że nawet zatruci, nie odważyli się wymawiać jego imienia.
„Braterska więź? Ile warta jest braterska więź?”
Wang Chuang, wciąż siedzący na fotelu wyłożonym tygrysią skórą, miał obojętny wyraz twarzy.
„Plusk!”
„Plusk!”
Kolejni bandyci, zatruci, podążali śladem Trzeciego Brata, padając na ziemię i tarzając się z bólu.
Wkrótce cała hala pozostała tylko z Wang Chuangiem i Zhang Jie, nietkniętymi.
„Brawo, brawo, brawo!”
„Wielki Szefie Wang, jakaż wielka determinacja, cóż za okrutne serce.”
Zhang Jie, który był świadkiem tej sceny, delikatnie klaskał.
Ten Wielki Szef Wang, wiedząc, że nie nasyci tych wygłodniałych wilków, które poczuły zapach krwi, natychmiast postanowił uderzyć pierwszy, aby uniknąć bycia pożartym.
Jedyną rzeczą, która mogła skłonić Wang Chuanga do tak drastycznej decyzji, była śmierć Ximen Qinga.
A o śmierci Ximen Qinga wczoraj pojawiły się wieści z rodziny Ximen i urzędu powiatowego.
Oznacza to, że Wielki Szef Wang spędził tylko jedną noc na podjęciu decyzji o zabiciu wszystkich swoich braci, aby wyeliminować przyszłe problemy!
„Haha!
Mierny człowiek nie jest dżentelmenem, tylko bezwzględny człowiek jest bohaterem. Nie przesadzaj.”
Wang Chuang, zamiast przejąć się drwinami Zhang Jie, był wręcz dumny.
Jedynym żalem było to, że ten nagle pojawiający się czarnoskóry intruz przerwał jego plan.
W przeciwnym razie jego plan byłby doskonały.
Jednak, dopóki ten czarnoskóry intruz zostanie wyeliminowany, jego plan nadal będzie doskonały!
„Wielki Szefie, otrułeś nas.
Teraz ktoś włamał się na górę, co masz zamiar z nim zrobić?”
Pomiędzy zwijającymi się z bólu bandytami, jeden ze starych bandytów odezwał się słowami pełnymi satysfakcji.
Z jego wieloletniego doświadczenia w świecie przestępczym, poza kilkoma nieopierzonymi żółtodziobami,
osoba śmiała samotnie czatować na ich górę musiała być bardzo uzdolniona i odważna.
A biorąc pod uwagę, jak swobodnie pojawił się ten czarnoskóry intruz i jak spokojnie z nimi rozmawiał,
ten czarnoskóry intruz musiał być nie tylko weteranem, ale także mistrzem posiadającym wspaniałe umiejętności!
Oznacza to, że ten czarnoskóry intruz prawdopodobnie był w stanie stawić czoła całej Górze Dzika Wieprza!
Teraz, bez pomocy swoich braci,
nawet jeśli Wang Chuang był najsilniejszą osobą pod względem siły fizycznej na Górze Dzika Wieprza,
prawdopodobnie zginąłby z rąk tego czarnoskórego intruza.
„Wielki Szefie, będziemy na ciebie czekać na drodze do zaświatów!”
Oczy jednego z bandytów płonęły nienawiścią.
Mogli zaakceptować śmierć podczas rabunku z powodu odwetu strażników,
mogli zaakceptować śmierć podczas obławy rządowej,
nawet jeśli zostaliby złapani przez rząd i ścięci na rynku, nie mieliby żadnych skarg.
Ale nie mogli zaakceptować śmierci z powodu zdrady kogoś z własnych szeregów,
A zwłaszcza kogoś, komu najbardziej ufali i komu byli posłuszni, Wielkiego Szefa Wang Chuanga!
„Haha, o to nie musicie się martwić. I jeszcze jedno, jeśli macie zamiar czekać na mnie na drodze do zaświatów, to będziecie musieli poczekać trochę dłużej.”
Wang Chuang roześmiał się głośno, bez cienia strachu.
Wykluczając możliwość, że był szaleńcem, jedyną opcją było to, że miał inne wsparcie.
Wang Chuang uniósł tygrysią skórę z tyłu i wyjął przedmiot zza drewnianego oparcia krzesła.
„Boska kusza z boską siłą ramienia?”
Uchwyciwszy przedmiot w ręce Wang Chuanga, Zhang Jie krzyknął ze zdumieniem.
To, co Wang Chuang trzymał, było wyraźnie boską kuszę z boską siłą ramienia, zbudowaną z drewna morwowego jako łuku, drewna sandałowego jako rękojeści, wyposażoną w żelazny szpikulec i brązową przekładnię, ze cięciwą o długości dwóch stóp i pięciu cali, łukiem o długości trzech stóp i trzech cali, o zasięgu od dwustu czterdziestu do ponad trzystu czterdziestu kroków!
Ta boska kusza z boską siłą ramienia miała niezwykłą siłę, mogła przeniknąć drewno głęboko, jej moc dorównywała współczesnej broni palnej lekkiego kalibru!
Zhang Jie z wielkim lękiem patrzył na tę boską kuszę z boską siłą ramienia.
Chociaż posiadał wewnętrzną siłę i lekką nogę, nie był pewien, czy jest w stanie przyjąć tę boską kuszę z boską siłą ramienia, której moc można porównać z nowoczesną bronią palną.
Długo analizując, tylko dwie osoby w "Opowieściach z Mecha i Smoka" mogły całkowicie zignorować boską kuszę z boską siłą ramienia.
Był to Zhāng Sānfēng, który miał już sto lat i stworzył takie arcydzieła jak Pięść Tai Chi, a także Zhang Wuji, który opanował zarówno Boską Kung Fu Dziewięciu Słońc, jak i Wielkie Przesunięcie Qian i Kun!
Inni, tacy jak Dwóch Starszych Xuán Míng, Mistrzyni Miecza Zagłady, Orli Król Białych Brwi, Złoty Lew Król Xiè Xùn, itp., czołowi eksperci w świecie sztuk walki, z pewnością zmarłyby na miejscu, gdyby zostały trafione w punkt krytyczny przez tę boską kuszę z boską siłą ramienia!
Oczywiście, przy wzroku i szybkości tych mistrzów, trudno było by użyć boskiej kuszy z boską siłą ramienia do trafienia ich.
„Widzę, że masz rozległą wiedzę.”
Wang Chuang był jeszcze bardziej pewien, że czarnoskóry intruz pochodzi z niezwykłego miejsca.
Ta boska kusza z boską siłą ramienia była potężną bronią wojskową, tylko członkowie arystokratycznych rodzin i weterani wojskowi mogliby ją rozpoznać.
On, Wang Chuang, był kiedyś członkiem Zachodniej Armii, ale tchórzył w obliczu walki i nie odważył się stawić czoła owianym złą sławą Żelaznym Jastrzębiom Zachodniej Xi Xia, więc ukradł jedną boską kuszę z boską siłą ramienia i kilkanaście bełtów, po czym uciekł do rodzinnego domu.
Ale wojsko bardzo pilnowało boskiej kuszy z boską siłą ramienia, ktoś odnalazł jego ślady użycia boskiej kuszy z boską siłą ramienia i powoli namierzył go, więc musiał uciekać z rodzinnego domu i ostatecznie wylądował na Górze Dzika Wieprza.
Mając taką potężną broń w ręku, mógł spokojnie rozmawiać z Zhang Jie, czarnoskórym intruzem, którego pochodzenie i umiejętności były nieznane.
„Wielki Szefie Wang, jesteś również zuchwały.”
Zhang Jie z podziwem pochwalił go.
Chociaż nasza Dynastia Song jest często nazywana Wielką Odrębnością, słaba na froncie zewnętrznym, jest bardzo biegła w wojnie domowej:
Od czasu, gdy Wielki Przodek Zhào Kuāngyìn odebrał tron rodzinie Chái, matce i dziecku, i założył Dynastię Song, minęło już ponad sto lat.
W ciągu tych lat dziesiątki, a nawet setki buntów zostały stłumione przez Dynastię Song.
Chociaż moja Wielka Odrębność „dzieli świat z uczonymi-urzędnikami”, sprawiając, że powstańcy nie zyskują poparcia uczonych,
z drugiej strony, Dynastia Song wprowadziła niezwykle surowe prawa zakazujące broni.
Chociaż nie zakazano mieczy i łuków myśliwskich, zbroje i kusze były surowo zakazane, można powiedzieć, że były ściśle chronione.
Istnieje ludowe powiedzenie: „Jedna sztuka zbroi jest warta trzy kusze, trzy sztuki zbroi to droga do piekła.”
Zhang Jie ukrywał nawet specjalny rodzaj kuszy, jakim jest boska kusza z boską siłą ramienia, co samo w sobie zasługuje na karę śmierci dla całej rodziny.
Nawet jeśli Wang Chuang został już bandytą, a prawo Dynastii Song już go nie obowiązywało, to gdyby rząd dowiedział się, że ukrywa boską kuszę z boską siłą ramienia, z pewnością nastąpiłoby oblężenie i zniszczenie jego twierdzy!
„Dopóki ty i oni wszyscy zginiecie tutaj, kto jeszcze wie, że ukrywam boską kuszę z boską siłą ramienia?”
Wang Chuang wskazał na Zhang Jie, a potem na „braci” leżących na ziemi, mówiąc o swoim rozwiązaniu.
Mówiąc to, Wang Chuang zaczął naciągać cięciwę boskiej kuszy z boską siłą ramienia.
Przez lata ćwiczył naciąganie cięciwy niezliczoną ilość razy i był pewien, że zdąży naciągnąć łuk, zanim Zhang Jie do niego dobiegnie, a następnie jednym strzałem przeszyje serce Zhang Jie!
„Niebo nas prześladuje!”
Bandyci, leżący na ziemi i czekający na śmierć, widząc beznadziejność zemsty, westchnęli z rozpaczą.
„Niebo? Z kuszą w ręku, ja jestem niebem!”
Wang Chuang miał wyniosły wyraz twarzy.
Zaczął wyobrażać sobie, jak po zabiciu wszystkich tutaj, zabierze swoje oszczędności z lat i ucieknie daleko, po czym kupi kilkaset akrów ziemi w miejscu, gdzie nikt go nie zna, poślubi kilka żon, urodzi kilku zdrowych synów i będzie żył życiem małżonka, dzieci i ciepłego paleniska.
Myśląc o tym, Wang Chuang na jego twarzy pojawił się uśmiech szczęścia.
Trudno sobie wyobrazić, że taki uśmiech może pojawić się na twarzy tak bezlitosnego zbrodniarza jak Wang Chuang.
„Puk!”
Nagle rozległ się czysty dźwięk.
Uśmiech na twarzy Wang Chuanga zamarzł.
Ponieważ mała, okrągła rana wielkości psiego pazura pojawiła się na jego czole, z której powoli wypływała mieszanina białej i czerwonej cieczy.
Bandyci patrzyli na dziwną broń w rękach Zhang Jie, pogrążeni w osłupieniu.
To właśnie ta dziwna, krótka broń została błyskawicznie wyjęta z rękawa przez tego czarnoskórego intruza, wskazana na Wielkiego Szefa Wang Chuanga na podwyższeniu, i po głośnym huknięciu, jakby z pioruna, Wielki Szef Wang Chuang padł na swoje tygrysie krzesło.
„Ho, ho~
”
Zhang Jie zdmuchnął lufę i zaczął mówić powoli:
„Siedem kroków na zewnątrz, pistolet jest szybki; siedem kroków wewnątrz, pistolet jest szybki i dokładny.”
Chociaż Zhang Jie trochę się obawiał po tym, jak Wang Chuang wyjął boską kuszę z boską siłą ramienia, nie bał się, ponieważ posiadał prawdę wyprzedzającą epokę.
Oto Wielki Szef Wang został przekonany jednym zdaniem i już nie będzie wnosił sprzeciwu.
Co do tego, dlaczego Zhang Jie używał broni palnej, mimo że posiadał sztuki walki?
Zhang Jie: Jak można zostać mistrzem, nie używając pistoletu?
Czy znacie Sztukę Walki Pistoletem?
Mistrz sztuk walki z umiejętnością posługiwania się bronią palną, nawet bogowie go nie powstrzymają!