Gdy Liu Manqing zbliżyła się do Sali Posiedzeń, została zatrzymana przez uczniów.
„To strategiczne miejsce, prosimy, aby goście wrócili.”
Liu Manqing ugryzła się w wargę, jej blada twarz w połączeniu z błagalnym wyrazem sprawiała, że każdy poczułby dla niej litość.
Przybyła specjalnie, aby dowiedzieć się o śladach męskiego bohatera, mając nadzieję na przypadkowe spotkanie, kto by pomyślał, że poniesie klęskę, zanim jeszcze zdążyła zacząć!
Nie zobaczyła twarzy męskiego bohatera, a jeszcze zmarnowała kilkaset spirit stone!
Niedługo potem Liu Manqing zobaczyła z daleka Fu Zhixue, postawnego i czarującego.
Patrząc na tego eleganckiego dżentelmena o niezwykłej urodzie i łagodnym usposobieniu, w oczach Liu Manqing przemknął błysk zdumienia.
Nic dziwnego, że jesteśmy w cultivation world, naprawdę jest tu mnóstwo pięknych mężczyzn!
Być może spojrzenie Liu Manqing było zbyt gorące, Fu Zhixue podniósł wzrok i zobaczył bladą kobietę wpatrującą się w niego intensywnie, jej spojrzenie było tak bezczelne, że trochę niepokojące.
Czy to była uczennica Hehuan Sect, której oczy chciały go pożreć?
Fu Zhixue zaznał już trudności z dziewczynami z Hehuan Sect, nie śmiał jej okazać przyjaznej miny, więc bez wyrazu odwrócił wzrok.
Liu Manqing nie spodziewała się, że ten mężczyzna ją zignoruje.
Su Manxing wyszła z Sali Posiedzeń, pierwsza zobaczyła Fu Zhixue, a potem Liu Manqing.
„Siostro Manxing…”
Liu Manqing odezwała się delikatnie, jej nieśmiały wygląd sprawiał wrażenie, jakby doznała wielkiej krzywdy ze strony Su Manxing.
Fu Zhixue odruchowo zmarszczył brwi.
Wyraz twarzy Su Manxing zmienił się w zimny i pełen pogardy.
Widząc marszczącego brwi Fu Zhixue, Liu Manqing poczuła przypływ sekretnej radości i mówiła dalej delikatnie: „Siostro Manxing, ojciec i matka wychowali cię przez wiele lat, nie rób tego po prostu z powodu mnie… Chcę odejść, tylko proszę o ciebie i ojca i matkę…”
Fu Zhixue wyczuł sedno sprawy, uniósł nogę i stanął przed Su Manxing.
Su Manxing spojrzała w górę na wysoką i prostą postać przed nią.
Zwykle łagodny wyraz twarzy Fu Zhixue zniknął, a jego głos stał się zimny: „Czy jesteś Liu Manqing z Sekty Qionghua?”
„Jestem…”
Zanim Liu Manqing zdążyła się przedstawić, Fu Zhixue mówił zimnym głosem: „Nic dziwnego, że szósta siostra została przez ciebie tak skrzywdzona. Jeśli odważysz się ją od teraz więcej krzywdzić, Szlachetna Wieczna Sekta Nieśmiertelnych i Mistrz ci tego nie darują!”
Niepozbawione złośliwości słowa przyciągnęły uwagę uczniów wokół.
Patrząc na delikatną, biedną Liu Manqing, która wyglądała, jakby została skrzywdzona, twarze tych uczniów wyrażały chłód i odrzucenie.
Cała Dolina Króla Leków znała rany przyszłej małżonki Młodego Mistrza Doliny. Śmiała tak traktować przyszłą małżonkę Młodego Mistrza Doliny z Doliny Króla Leków! Dobrze, że jeszcze przed chwilą dobrze ją namawiali, powinni byli strzelić ją dwoma kijami!
Liu Manqing otworzyła szeroko oczy, nie spodziewając się, że ten dżentelmen będzie tak bezlitosny.
Po zorientowaniu się, stłumiła gniew, jej oczy napełniły się łzami, a ona spojrzała na Fu Zhixue, nie wiedząc, co powiedzieć.
Widząc to, Fu Zhixue poczuł jeszcze większy chłód na twarzy, ale nie mógł powiedzieć nic bardziej obraźliwego.
Su Manxing podeszła szybko do Fu Zhixue, patrząc, jak ostrość i chłód na jego twarzy rozpływają się w łagodności.
Fu Zhixue łagodnym głosem powiedział do Su Manxing: „Szósta siostro, zanim przyszedłem, Mistrz mi powiedział, nie bój się, teraz masz swój klan i kilku starszych braci i sióstr jako wsparcie.”
Szósta siostra?
Liu Manqing patrzyła na mężczyznę mówiącego łagodnie do Su Manxing, w jej oczach przemknęło osłupienie, a potem jej serce zalała zazdrość.
Nieczysta dziwka, uwodzi tego, potem tamtego, wielka bohaterka, a wręcz rozwiązła szmata!
Su Manxing uśmiechnęła się, a potem odwróciła wzrok i zobaczyła nieukrywaną zazdrość i niechęć w oczach Liu Manqing.
„A Xing!”
Pospieszny i radosny głos towarzyszył szybkim krokom, mężczyzna z długim mieczem za plecami pędził naprzód.
Na twarzy mężczyzny o ostrych rysach malował się radosny i energiczny uśmiech, ubrany w zwykły strój, z włosami spiętymi, pełen wigoru.
Brwi Su Manxing lekko drgnęły, złożoność w jej oczach została brutalnie stłumiona przez chłód.
Liu Wenrui.
Młody Mistrz Sekty Qionghua, a także przyrodni brat Liu Manqing.
Su Manxing, patrząc na podekscytowanego i szczęśliwego Liu Wenrui, stała się twarda, zacisnęła zęby i powiedziała zdystansowanym głosem: „Młody Mistrzu Liu.”
Kroki Liu Wenrui zatrzymały się.
Patrząc na obojętny i zdystansowany wyraz twarzy Su Manxing, jego twarz wyglądała bezradnie i zraniona: „A Xing, co ty do mnie mówisz?”
Liu Manqing, widząc nagle pojawiającego się mężczyznę, w jej zaróżowionych oczach pojawiło się zaskoczenie i ukryta radość.
Czy to był jej przyrodni brat?
Ależ przystojny!
Liu Manqing, której wewnętrzna równowaga została zachwiana, poczuła się nieco lepiej.
„Bracie.”
Rozległ się słaby i radosny głos Liu Manqing.
Liu Wenrui odwrócił głowę i zobaczył Liu Manqing, niczym delikatną, potrzebującą ochrony małą białą kwiatuszkę.
Natychmiast zmarszczył brwi, czując mniej lub bardziej niechęć.
„Czy ty jesteś moją siostrą, którą zgubiłem na wiele lat?”
Zanim Liu Manqing zdążyła coś powiedzieć, jej łzy popłynęły. Zadrżała i spuściła głowę, mówiąc z ogromną nieśmiałością: „Bracie… Od lat tułałam się i walczyłam o życie, nie jestem tak dobra jak siostra Manxing, ani tak piękna jak siostra Manxing. To zrozumiałe, że mi nie chcesz i mnie nie lubisz…”
Widząc delikatną Liu Manqing płaczącą ze smutkiem i żalem, Liu Wenrui poczuł się trochę bezradny.
„Nie jestem…”
Liu Wenrui odruchowo spojrzał na Su Manxing, ale napotkał parę obojętnych, szyderczych oczu.
W tym momencie ojciec i syn wyszli z Sali Posiedzeń.
„Manxing.”
Rozległ się czysty i łagodny głos Jun Qingwei.
Su Manxing odwróciła się, a potem uniosła rękę, wykonując gest ukłonu: „Młodsza pokłania się Panu Doliny Jun.”
Fu Zhixue ukłonił się: „Młodszy pokłania się Panu Doliny Jun.”
Liu Wenrui ukłonił się: „Młodszy Liu Wenrui pokłania się Panu Doliny Jun.”
Pan Doliny Jun machnął ręką, dając do zrozumienia Su Manxing i Fu Zhixue, żeby nie byli tak formalni.
„Młody Mistrzu Liu, skoro już tu jesteś, proszę, zapłać rachunek za leczenie i zabierz Eldest Miss Liu ze sobą. Dolina Króla Leków naprawdę nie wita Eldest Miss Liu.”
Łagodny Pan Doliny Jun wygłosił bezlitosne słowa.
Liu Wenrui wiele razy widział Pana Doliny Jun, za każdym razem Pan Doliny Jun był jak życzwy starszy, tym razem jednak, jego bezlitosny wyraz zaskoczył go.Liu Manqing nienawidziła tego starego zgreda za jego bezlitosność, ale na jej twarzy nadal płynęły łzy: „Bracie, to moja wina, *płacz*, nie wina siostry Manxing, to ja jestem mniej lubiana niż siostra Manxing, to moja wina…”
Słuchając tego, Fu Zhixue zaczął marszczyć brwi.
Dlaczego słowa Liu Manqing brzmiały coraz dziwniej?
To było tak, jakby mówiła, że szósta siostra spiskowała za jej plecami i ją oczerniała, czyż to nie było przekręcanie faktów?
Su Manxing, widząc, że Fu Zhixue zaraz się odezwie, żeby to sprostować, podniosła rękę, żeby go powstrzymać.
Choć Fu Zhixue nie rozumiał, nie nalegał, żeby interweniować.
Jun Qingwei powiedział z szacunkiem do swojego ojca: „Ojcze, wychodzimy.”
Pan Doliny Jun kiwnął głową.
Po pożegnaniu się z Panem Doliny Jun, Su Manxing i dwóch pozostałych od razu odeszli.
Gdy byli już daleko, Fu Zhixue zapytał zdezorientowany: „Szósta siostro, dlaczego nie pozwoliłaś mi mówić? Ta Liu Manqing przekręcała fakty i cię oczerniała.”
Su Manxing pochyliła głowę i spojrzała na niego, uśmiechając się trochę z przekąsem: „Starszy Bracie, wiesz?”
Fu Zhixue spojrzał na dziewczynę przed nim z mieszaniną gniewu i rozbawienia, a potem celowo przybrał poważną minę i powiedział: „… Szósta siostro, mam powód, by podejrzewać, że traktujesz mnie jak idiotę.”
Su Manxing wyglądała na niezwykle niewinną.
Po małym psikusie Su Manxing powiedziała: „Jest tylko kilka osób obecnych, ci, którzy powinni wiedzieć, wiedzą. Jeśli chodzi o Młodego Mistrza Liu, oni są spokrewnieni, po co marnować słowa.”
Skoro zdecydowała się odciąć wszelkie więzi z Sekta Qionghua, naturalnie obejmowało to również Liu Wenrui.
Być bezlitosnym i obojętnym?
Więc bądź bezlitosna i obojętna, dopóki będzie jej dobrze.