Internet i branża nieruchomości szły w parze, pchając społeczeństwo na szybką ścieżkę ekonomicznego rozkwitu. Gdy życie stawało się coraz bardziej kwitnące, rosło również zapotrzebowanie ludzi na kulturę i rozrywkę, a rynek filmowy naturalnie rozwijał się dynamicznie. Coroczne wpływy z biletów bijące kolejne rekordy nie były już niczym nowym.
W tegorocznym okresie festiwalu wiosennego film „Lost on Journey” zajął pierwsze miejsce z 760 milionami yuanów dochodu, co w sumie nie było niczym niezwykłym. Można tylko powiedzieć, że inni konkurenci byli zbyt nieskory do walki i szybko odpadli, co pozwoliło mu na łatwe zdobycie tej przewagi. Chen Jiale chodził nerwowo po pokoju, trąc sobie ręce z ekscytacji.
Gdy tylko pojawiło się powiadomienie o wycofaniu filmu z kin, oznaczało to, że system dokona rozliczenia. „Zbankrutowałem!” – nie mógł powstrzymać się od szepnięcia.
W następnej sekundzie w jego głowie rozległ się znajomy mechaniczny głos: „Dzyń, dzyń, trwa rozliczanie przychodów filmu „Lost on Journey”...”. „Całkowite przychody: 760 milionów juanów”. „System dokonuje pełnego zwrotu środków, prosimy czekać...”.
„Rozliczenie zakończone pomyślnie;”. „Dzyń, dzyń, gratulacje, otrzymałeś 32% udziałów w Xue Wang Cha Ji”. „Dzyń, dzyń, system losuje dla Ciebie paczkę filmową, prosimy czekać...”.
„Gratulacje, otrzymałeś paczkę filmową „Let It Be”, prosimy gospodarza o dalsze wysiłki”. Seria powiadomień zalała go, wprawiając Chen Jiale w zawroty głowy, a w uszach dzwoniło mu z szumu. Informacji było za dużo, na chwilę nie mógł zareagować.
Telefon w kieszeni również gwałtownie wibrował, powiadomienia dzwoniły bez przerwy, ale on nie przejmował się ich oglądaniem, najpierw chwycił telefon, aby wyszukać „Xue Wang Cha Ji”. Gdy tylko otworzył jego dane, natychmiast otworzył szeroko oczy: firma ta posiadała już ponad pięćset sklepów franczyzowych, wycenianych na rynku na 2,375 miliarda juanów, zdecydowanie „jednorożec” w branży! Zagłębiając się dalej, odkrył, że firma jest na wczesnym etapie ekspansji, a jej model jest dziwnie podobny do tego, który zapamiętał z Mixue i Ba Wang: nie prowadzi sklepów własnych, zajmuje się wyłącznie biznesem franczyzowym polegającym na „sprzedaży łopat”.
Tutaj „sprzedaż łopat” ma też ciekawą historię. Mówi się, że w 1847 roku w Kalifornii odkryto złoża złota, a ta wiadomość natychmiast przyciągnęła mnóstwo ludzi do poszukiwania złota. Pewien człowiek o imieniu Darius Ogden Mills, gdy tylko wiadomość o odkryciu złota dotarła do Nowego Jorku, przez pół roku gromadził lokalnie dużą ilość łopat, kilofów i innych niezbędnych do poszukiwania złota towarów, a następnie przewiózł je do San Francisco w Kalifornii, gdzie zarobił swoje pierwsze pieniądze, sprzedając łopaty.
Inny człowiek, Levi Strauss, zauważył, że spodnie poszukiwaczy złota, którzy codziennie schodzili do kopalni, szybko się niszczyły. Postanowił więc uszyć z płótna parę niezwykle wytrzymałych i odpornych na zużycie spodni, które cieszyły się dużą popularnością wśród poszukiwaczy złota. Dzięki temu stał się „ojcem dżinsów” i założył markę.
Ludzie podsumowali pewien efekt, który nazwano efektem łopaty. Zawsze łatwiej zarobić na sprzedaży łopat niż na kopaniu złota! „Ten model ma potencjał!”
– Chen Jiale nie mógł powstrzymać się od uderzenia się w udo, patrząc na dane wyświetlane na telefonie. Doskonale znał model biznesowy branży mlecznych herbat. W poprzednim życiu prowadził sklep Mixue dla swojej rodziny i od czasu do czasu pomagał.
Faktem jest, że chociaż był bardzo zmęczony, nie zarobił dużo pieniędzy, ponieważ zostały one zabrane przez właścicieli nieruchomości i firmy markowe. Ten typ sklepów z mleczną herbatą zazwyczaj ma dwa modele rozwoju. Jeden to osobiste zaangażowanie w prowadzenie sklepów własnych.
Drugi to „sprzedaż łopat”, jak w przypadku poszukiwania złota, sprzedaż łopat poszukiwaczom złota, czyli prowadzenie franczyzy. Oba modele mają swoje różnice i nie można powiedzieć, który jest lepszy. Na przykład Nayuki w poprzednim świecie stosował model własnych sklepów z mleczną herbatą, angażując się od początku do końca: wybór lokalu, projektowanie, zatrudnianie pracowników, każdorazowe otwarcie sklepu wymagało ogromnych nakładów finansowych i energii.
Zbyt mocno obciążało to zdolności zarządcze, a niewielkie niedopatrzenie kierownictwa, takie jak zły wybór lokalizacji czy słaba kontrola jakości, mogło prowadzić do strat. Błędy w podejmowaniu decyzji, na przykład wprowadzanie na rynek niepopularnych nowych produktów, mogły nawet spowodować znaczne straty firmy. Ponadto ten model szczególnie mocno polega na płynności finansowej, a jeśli pojawią się problemy z płynnością, konsekwencje dotykają wszystkich: pracownicy nie otrzymują pensji, brakuje surowców, trzeba zaciskać pasa, co prowadzi do oszczędności na wyposażeniu nowych sklepów, obniżenia jakości składników do mlecznej herbaty, co pogarsza doświadczenie użytkownika i naturalnie odpływ klientów.
Ponadto nie każdy sklep z mleczną herbatą może być dochodowy. Stosunek zyskowności sklepów z mleczną herbatą zawsze wynosił: dwa zarabiają, trzy tracą, pięć wychodzi na zero. Wady modelu własnych sklepów są właśnie w tym, że z dziesięciu własnych sklepów, zazwyczaj tylko dwa przynoszą zyski, pozostałe albo przynoszą straty, albo ledwo wychodzą na zero, a straty musi ponosić sama firma, co jest ogromną presją.
Inny model to franczyza „sprzedaż łopat”, która jest o wiele mądrzejsza. Firma nie musi sama otwierać sklepów, jedynie pobiera opłaty franczyzowe, zapewnia szkolenia, sprzęt i surowce dla franczyzobiorców. Niezależnie od tego, czy franczyzobiorca zarabia, czy nie, firma najpierw zapewnia sobie podstawowy dochód; jeśli franczyzobiorca zarobi dużo pieniędzy, firma może dodatkowo zarobić na dostawach surowców i licencjach marki, co jest gwarantowanym zyskiem.
Niezależnie od tego, czy sklepy z mleczną herbatą pod tą marką przynoszą zyski, czy straty, nie przeszkadza im to w zarabianiu pieniędzy, a jeśli sklepy z mleczną herbatą przynoszą zyski, zarabiają jeszcze więcej. Dopiero wtedy zauważył informacje w telefonie. „Cholera!
Zostałem bogaczem giełdowym?” Chen Jiale patrzył na kolejne transakcje wyświetlane na telefonie, system, poprzez wielokrotne transakcje na A-share (chiński rynek akcji), zdołał zarobić od kilku milionów do 760 milionów juanów. Widząc to, Chen Jiale skrzywił się.
„Systemie, mogłeś po prostu przelać mi po juanie z każdego banku, ale musiałeś zrobić legalizację na A-share”. Naprawdę się narobiłeś. Mam nadzieję, że następnym razem tego nie zrobisz, naprawdę nie chcę, żeby mnie złapali.
Jak wszyscy wiedzą, na A-share nie da się zarobić pieniędzy, pieniądze zarobione na A-share tam się wydaje, ani grosza nie zabierzesz do domu. Jeśli naprawdę zarobiłeś pieniądze, to powinieneś sprawdzić, czy... System następnie zarejestrował firmę o nazwie Tianle na nazwisko Chen Jiale, a następnie, w imieniu firmy, wykorzystał te 760 milionów juanów do zakupu 32% udziałów od drugiego akcjonariusza Xue Wang Cha Ji, który przeszedł rundę finansowania A i B.
Ta operacja, system jest niesamowity! Biorąc pod uwagę, że firma ma świetne perspektywy rozwoju i wszystko zmierza w kierunku debiutu giełdowego, w sytuacji gdy sprzedaż udziałów byłaby głupotą, udało się kupić 32% udziałów od kogoś innego, co nasuwa myśl, czy system nie sprawił, że ktoś został zmanipulowany. Patrząc na to, że miejsce rejestracji firmy jest za granicą, Chen Jiale po cichu uniósł kciuk w górę do systemu, system jest naprawdę profesjonalny.
Ci, którzy wiedzą, wiedzą, jaka jest sytuacja z zagranicznymi firmami. Widząc powiadomienie na telefonie o przesyłce kurierskiej w drodze, prawdopodobnie były to pieczęcie firmowe i niektóre papierowe umowy. Po cichu w myślach pochwalił doskonałe działanie systemu.
Dopiero wtedy Chen Jiale przypomniał sobie o paczce filmowej otrzymanej od systemu, która jak zwykle zawierała scenariusz, reżyserię, aktorstwo, kinematografię, oświetlenie, montaż... i inne podobne doświadczenia filmowe. Otworzył paczkę filmową, którą system umieścił w jego głowie.
Słowa „Let It Be” pojawiły się bezpośrednio przed jego oczami, czuł się, jakby już przeszedł przez proces kręcenia filmu. Znał na wylot cały proces produkcji tego filmu.