Oczy nauczycielki Tang Yue, pełne życia, spoczęły na Mo Fanie. Kiedy badała jego aurę, jej usta lekko się rozchyliły.
— Mo Fan, ośmielasz się stanąć? Minął cały semestr, a ty nadal nie potrafisz kontrolować ani jednego pyłu gwiezdnego ognia, a co dopiero gwiazdy ognia są tak ciemne, że ich nie widać. Przestań już żartować! — zawołał Zhaò Kūnsān.
Na koniec poprzedniego semestru odbyło się testowanie postępów w nauce uczniów. Bez zaskoczenia, pył gwiezdny ognia Mo Fana nie różnił się wiele od tego, gdy się obudził. Wiedziała o tym cała klasa, a Zhaò Kūnsān i Mù Bái ledwo powstrzymywali śmiech!