Wuxin spał w złotej trumnie przez wiele dni bez mycia się. Nawet jeśli nie miał skrajnych wymagań co do czystości, czuł się niekomfortowo w całym ciele, więc znalazł miejsce z zakrzywionym korytem rzeki i osłonięte skałami, aby ukryć się przed wzrokiem, zdjął ubranie i wszedł do wody, by się wykąpać.
Jiang Shen Shen wciąż martwiła się, co będzie można zjeść wieczorem. W końcu powóz został zniszczony, a ona przecież nie mogła wyjąć jedzenia z systemu. Gdyby mogła schować kilka przypraw w szerokich rękawach, byłoby to zrozumiałe, ale wyjęcie gotowego jedzenia byłoby lekceważeniem inteligencji Xiaose.
Lei Wu Jie rozpalił ognisko, widząc, że Wuxin był w pewnej odległości. Nie mógł się powstrzymać, by nie zbliżyć się do Xiaose i Jiang Shen Shen i nie zasugerować szeptem: — Panno Jiang, Xiaose, może po prostu potajemnie odejdziemy? W końcu ten mnich teraz i tak nie może nas kontrolować.